![Senat2](/media/7446995/senat2.jpg?anchor=center&mode=crop&width=730&height=0&&rnd=132767938790000000)
W ubiegłym tygodniu uczestniczyliśmy w Senacie Rzeczypospolitej Polskiej w pierwszym Ogólnopolskim Kongresie Praw Zwierząt. Cieszy nas, że wzięli w nim udział przedstawiciele związku hodowców. Takie dyskusje są ważne i potrzebne. Chcielibyśmy, by miały one merytoryczny charakter.
Niestety, znów zamiast rzeczowej dyskusji o dobrostanie zwierząt i sposobach jego poprawy, pojawiły się argumenty o... strategii organizacji prozwierzęcych. Czy takie organizacje jak nasza publikując zdjęcia ze śledztw rozpowszechniają mity? Czy może raczej robimy coś przeciwnego: pokazujemy prawdę o warunkach hodowli, a mitem jest rzekomy dobrostan zwierząt w hodowli przemysłowej? Radosna kura na łące na opakowaniu jajek z systemu "produkcji", w którym kura nigdy nie zobaczy słońca i łąki? Kto rozpowszechnia mity? Organizacje zabiegające o poprawę dobrostanu czy hodowcy zwierząt?
Polemika z Dariuszem Goszczyńskim
W panelu, w którym uczestniczyliśmy ("Dobrostan zwierząt gospodarskich"), tuż po wystąpieniu prezeski naszej fundacji Małgorzaty Szadkowskiej, wypowiadał się Dariusz Goszczyński, dyrektor generalny Krajowej Rady Drobiarstwa – Izby Gospodarczej. Postaramy się w skrócie odnieść do jego wypowiedzi.
"Europejskie, w tym polskie hodowle, to najlepsze miejsce dla dobrostanu zwierząt"
- twierdzi Dariusz Goszczyński.
Przyjrzyjmy się temu stwierdzeniu. W przypadku kur niosek średnia dla Unii Europejskiej jest poniżej 50% zwierząt w hodowli klatkowej. W Polsce ten udział to ponad 80%. Czy polscy hodowcy mają się czym chwalić? Naszym zdaniem nie. Może w tym miejscu należałoby zadeklarować chęć zmian, by zbliżyć się chociaż to unijnej średniej? Takiej deklaracji nie usłyszeliśmy. Warto tu wspomnieć, że większość Polek i Polaków sprzeciwia się hodowli klatkowej.
"Nasi hodowcy, gdy wejdą na Facebooka lub inne strony internetowe to dowiedzą się, że są barbarzyńcami, że traktują swoje zwierzęta w sposób okrutny, zadając im cierpienie. A chodzi o klikanie i zasięgi. Chodzi o emocje. Przekaz ma być jednoznaczny i brutalny pokazujący tego hodowcę jako oprawcę. Wtedy to się fajnie sprzedaje i klika"
To kolejna wypowiedź w podobnym duchu ze strony przedstawiciela związku hodowców. Podkreślmy to jeszcze raz: naszym celem nie jest liczba polubień na Facebooku, ale poprawa dobrostanu zwierząt. Wykorzystujemy media społecznościowe do pokazywania prawdy o hodowli przemysłowej, a nasze zdjęcia i filmy pochodzą ze śledztw, które przeprowadzamy w Polsce. Z punktu widzenia części hodowców jest to problem. Cały system, w którym funkcjonują hodowcy i konsumenci ich produktów wymaga radykalnej zmiany. Ideą przewodnią tego systemu jest tani finalny produkt. Tyle, że tym produktem jest czujące zwierzę, więc gdy chodzi o zysk, na szarym końcu jest jego dobrostan. Czas na zmianę tego myślenia.
"Co będzie oznaczać zakaz hodowli w UE? Głownie to, że ta hodowla przeniesiona zostanie poza teren Unii Europejskiej, czyli do krajów, w których nie obowiązują tak rygorystyczne przepisy oraz nikt nie zwraca uwagi na dobrostan zwierząt. Czy o to chodzi polskim ekologom ?"
- pyta dyrektor Krajowej Rady Drobiarstwa - Izby Gospodarczej.
Nie do końca wiemy, o jaki zakaz hodowli chodzi, ale odniesiemy się proponowanego przez nas zakazu hodowli klatkowej. Projekt ten zakłada również spełnienie unijnych kryteriów w przypadku żywności importowanej spoza Unii. Innymi słowy: ten mechanizm ma nas zabezpieczyć przed tym, czym straszy nas przedstawiciel hodowców. Nie musimy daleko szukać: nasz sąsiad, Ukraina, która nie należy do UE, zadeklarowała się przyjąć unijne standardy dotyczące dobrostanu zwierząt do końca 2026 roku.
![Senat1](/media/7446994/senat1.jpg?anchor=center&mode=crop&width=730&height=0&&rnd=132767938740000000)
Istotą sporu są potrzeby zwierząt
Dariusz Goszczyński zarzuca również organizacjom prozwierzęcym epatowanie negatywnymi emocjami i fake newsami.
Nie publikujemy fałszywych informacji. Nie widzimy też powodów, dla których mielibyśmy nie pokazywać krzywdy zwierząt dokumentowanej przez śledztwa nasze i innych podobnych organizacji. Okazuje się, że okazywanie troski zwierzętom jest dla przedstawiciela hodowców problematyczne, bo to... okazywanie emocji. Prostujemy: nie mam w tym nic dziwnego, a tym bardziej wstydliwego. Tym bardziej, że nasza argumentacja opiera się na wiedzy naukowej dotyczącej naturalnych potrzeb zwierząt, które w warunkach intensywnej hodowli nie są uwzględniane. I to jest istota tego sporu.